Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Tanrıya inanmak barıştır barış içinde
Yaratıcı, doğa, insanlık ilişkilerinde
Gerisi lafı güzaftır sürçü lisan içinde
Buluşur insanlık doğumda ölümde
Bencillikle ayrılırlar yaşamlar içinde
Yaşatabilseler sevgiyi ve saygıyı
Birleşirler doğal paylaşım değerlerinde
Değilse hayat geçer gider hır gür içinde
Dünyayı döndürürler hep kan gölüne
Okurlar tarihlerinde kahramanlık ile
GÜZEL BİR ANLATIM YÜREĞİNİZİ KUTLARIM......TEBRİKLER
Tanrıya inanmak barıştır barış içinde
Yaratıcı, doğa, insanlık ilişkilerinde
Gerisi lafı güzaftır sürçü lisan içinde
Buluşur insanlık doğumda ölümde
Bencillikle ayrılırlar yaşamlar içinde
Yaşatabilseler sevgiyi ve saygıyı
Birleşirler doğal paylaşım değerlerinde
Değilse hayat geçer gider hır gür içinde
Dünyayı döndürürler hep kan gölüne
Okurlar tarihlerinde kahramanlık ile
teşekkürler,,çok güzel anlatımlı..tebrikler,,,
Tanrıya inanmak barıştır barış içinde
Yaratıcı, doğa, insanlık ilişkilerinde
Gerisi lafı güzaftır sürçü lisan içinde
Buluşur insanlık doğumda ölümde
Bencillikle ayrılırlar yaşamlar içinde
Yaşatabilseler sevgiyi ve saygıyı
Birleşirler doğal paylaşım değerlerinde
Değilse hayat geçer gider hır gür içinde
Dünyayı döndürürler hep kan gölüne
Okurlar tarihlerinde kahramanlık ile
çok düşündürücü .....öyle kaldım teşekkürler paylaştığınız için ve tebrikler hocam
müzeyyen başkır
Dünyada iyi insan olmak özünde
Fark etmiyor tanrı tanrısızlık neticede
Bütün farklar ölümle dünya neticesinde
Kutlarim,kaleminiz daim olsun
Tanrıya inanmak barıştır barış içinde
Yaratıcı, doğa, insanlık ilişkilerinde
Gerisi lafı güzaftır sürçü lisan içinde
Buluşur insanlık doğumda ölümde
Bencillikle ayrılırlar yaşamlar içinde
Yaşatabilseler sevgiyi ve saygıyı
Birleşirler doğal paylaşım değerlerinde
Değilse hayat geçer gider hır gür içinde
Dünyayı döndürürler hep kan gölüne
Okurlar tarihlerinde kahramanlık ile
Buda güzel,anlamlı felsefi bir çalışma,insanı düşündüren kafa yorduran bir şiir.Kutlarım hocam. Sayğılarımla.Erol Sagun.
Bilimsellik aklı erenlerin gözünde
Düzeltmektir yanlışlarını sürekli dense de
İnanırlar sürekli düzeltemediği düşüncelere
.......................
birde mantı/k var
yogurtlu
her şeyi kısıtlayan
duyguyu ve yüreği zincirleyen
..............
Tanrıya inanmak barıştır barış içinde
Yaratıcı, doğa, insanlık ilişkilerinde
Gerisi lafı güzaftır sürçü lisan içinde
Buluşur insanlık doğumda ölümde
Bencillikle ayrılırlar yaşamlar içinde
Yaşatabilseler sevgiyi ve saygıyı
Birleşirler doğal paylaşım değerlerinde
Değilse hayat geçer gider hır gür içinde
Dünyayı döndürürler hep kan gölüne
Okurlar tarihlerinde kahramanlık ile
çok güzeldi abi kutlarım
saygılar
Bu şiir ile ilgili 26 tane yorum bulunmakta