Kendini dalına bırakmış bir gül misali yaşıyorum.
Her nefesimde bir yaprağım düşüyor toprağa,
Tüm yapraklarım kuruyor sonunda.
Bir dala sarılmış sarmaşık gibi gönlüm,
Tükeniyorum yerlerdeyim tutunacak dal kalmayınca.
Ve öfkem bir fırtına gemi yanaşmayan bir okyanusta,
Savuruyor dalga dalga tüm gençliğimi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
