Dervişin Yolu Şiiri - Gül Kabacaoğlu

Ben dervişim,
Ayağımda toz, gönlümde adın.
Bir kapıdan çıkıp bin kapıya vardım.
Ama her eşiğin üstünde
Senin yokluğunla eğildim.
Aşkı hırka gibi giydim,
Ne soğuktan sakladı
Ne sıcaktan.
Yalnızca seni hatırlattı her nefeste.
Bir şehirden diğerine
Ben değil, hasret yürüdü.
Her durakta kalbimi sordular,
Yar dedim,
Başka bir şey demeyi bilmedim.
Sen uzak bir menzil oldun bana,
Ulaşılamaz değil,
Ama sabır isteyen.
Ben sabrı zikrettim gecelerce,
Adını çekerek tespih gibi parmaklarımda.
Sevdiğinden ayrı düşen dervişim ben,
Küsmedim yola,
Küsmedim kadere.
Çünkü aşk,
Kavuşmak değilmiş meğer,
Yanmayı göze almakmış.
Bir gün yol biter mi bilmem,
Ama bilirim ki
Ben sana varamasam da
Aşkım sana varır.
Ben derviş kalırım,
Sen can olursun.