dertlerle döşenmiş kaldırımda yürürken
gönül pencerem kapanır kara perdelerle
canevimden güm güm diye duyulur sesler
adımlarım başlar geri geri gitmeye
dünya hızla döner renkleri karışan rulet gibi
gözyaşlarım da damlar şıpır şıpır önüme
kır düşen saçlar çoğalır her geçen günde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta