Derin sessizlik Şiiri - Suleyman Zorman

Kaburgamda biriken bu zifir,
Hangi coğrafyanın ahıdır bilmiyorum.
Diz çökmüş bir uçurumdur artık zaman;
Ne yana dönsem, kendime çarparım.
​Kirpiklerimde paslı bir tarih,
Eskimiş bir yemin gibi durur sırtımda dünya.
Dudaklarımda harfleri intihar etmiş kelimeler,
Kimsesizliğin o sert, o tavizsiz rüzgârı...
​Sanki bir gömüydüm de,
Kendi üzerime toprak attım yanlışlıkla.
Ellerimde yabancı bir kederin izi,
Boynumda görünmez bir sarkaç:
Gidip geliyorum varla yok arasındaki o ince sızıda.
​Umut, uzak bir dağ köyünde unutulmuş,
Hüzün ise, damarlarımda en sadık yol arkadaşı.
Şimdi burası;
Bütün vedaların birleştiği o sonsuz durak.
Anlatılamayanın, anlaşılamayanla çarpıştığı o yer...