Orada bir yer vardı
Benden çok uzaktaydı.
Söğüt ağacının gölgesinde
Özlemle büyüyen bir kalp
Bana elini uzattı...
Ruhu güneş gibiydi
VE
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




İlginç finaliyle şık bir şiir,kutluyorum,saygılarımla...
beğeni ve yorum için teşekkürler.
şiirinizi beğeniyle okudum güzel dizeler tam puan ile kutlarım
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta