Derdim çok, dermânım yok,
Yoklukların varlığında,
Tam günbatımına sokulmuşum hayatın,
Ellerimde çocukların bile sevinmeyeceği,
Yalan, soğuk ve inançsız başarılar,
Tam içine girdiğimi sandığımda dünyanın,
Bir tekme ile dışarı atıyor beni, hatıralar...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta