Deprem Şiiri - Akadir Okutan

Dağlarda ayrılığın sert rüzgarı,
İlahi bir kırbaç gibi iki şimşek.
Yer hiç sarsılmadı bu kadar.
Böylesine irkilmedi.
Viranelerde hayallerin ırası.
Can pazarı,çığlık çığlık,
Gün şığına mahkum bakışlar.
Çıktı can feda anne,
Kucağında sağ yavrusuyla.
Yitip giden onca hayat.
Af saatinde niyaza kalkan erler.
Ninni söyleyen nineler.
Yıkıntıda sönen masa lambası.
Atiye tahsil yapan makber...
Meslek ve ikbal hasbeder,
Direkleri yıkılan yuvalar.
Yine çürük binalar.
Yitip giden masum yürekler.
Ve dillerde aynı acı ifade.
Çürük yapı öldürür.
Kabilce kem kalpli haris,
Vicdanı gibi çürük binalar.
Mal meta budalası baniler,
Kabul görmeyen niyetlerin,
Yoldan çıkardığı ameller.
Cılız bir kurbanla,
Hak rızası alma hezeyanı.
Hep nasibi olana kem niyet.
Nasibi olmayana rağbet
Kabil iken,
Katil eden duygular.
Şubat*23