Deprem Şiiri - Akadir Okutan

Dağlarda ayrılığın sert rüzgarı,
İlahi bir kırbaç gibi iki şimşek.
Yer hiç sarsılmadı bu kadar.
Böylesine irkilmedi yerinden.
Sanki yıkıldı en derinden.
Toz bulutunda kayıp hayallerin ırası.
Can pazarı,çığlık çığlık,
Enkazdan ışığa mahkum bakışlar.
Çıktı can feda anne,
Kucağında sağ yavrusu.
Yitip giden onca hayat.
Af saatinde niyaza kalkan erler.
Nİnni söyleyen nineler.
Yıkıntıda sönen masa lambası
Atiye tahsil yapan makber...
Meslek ve ikbal hasbeder,
Direkleri yıkılan yuvalar.
Yine çürük binalar.
Yitip giden masum yürekler.
Ve dillerde aynı acı ifade.
İnsanı hırs öldürür.
Kabil gibi kem kalpli haris,
Vicdanı gibi çürük binalar.
Kabil Hak rızasına talip.
Yolu yanlış da olsa.
Mal meta budalası baniler,
Kavimlerin vebali.
Kabul görmeyen niyetler...
Yoldan çıkardığı ameller.
Cılız bir kurbanla,
Hak rızası alma hezeyanı.
Hep nasibi olana kem niyet.
Hep nasibi olmayana gayret.
Kabil'ken katil eden duygular.
Şubat*23