Deprem vurdu, sürgü çekti kapıma.
Kafeste çaresiz, kuşlar gibiyim.
Yalnızca diyorlar, bana ağlama...
Nasıl ağlamayayım? Evladım gitti..!
Çiçeği burnunda, bir taze gömdüm.
Onlarla yaşardım, onlarla vardım,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta