Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu güzel siirinizi Güldeste'mizde paylasiyorum hocam...Tebrikler....
BEĞENİYLE OKUDUM GÜZEL ESERİNİZİ..KUTLARIM..SELAMLARIMLA..TAM PUAN.
''...eylemler yer bulmalı ertelenmeyen öykülerimizde''
Ertelenmemeli zaten öyküler sonra bir kaybettikmi ucunu, başı neydi? ortası niye yok? diye kalır sorular aklımızda sonra istenmeyen bir son...
Ve İnadına... evet yaşamalı her şeye rağmen, bazen en çok kendimize rağmen...
Gönüllere umut saçan ve anlatımıyla harika bir şiirdi... Yüreğinize sağlık olsun...
Çok güzel... kutluyorum....
Çağdaş şiir anlayışının özünde verilmek istenen gerçek, sanıyorum bir mermi gibi saplanacak hem kalbimizi ve hem de beynimizi delecek. Kalbimiz duyumsamalarımızın, beynimiz ussal yeteneğimizin merkezidir. Şiiri kişinin beynine ve kalbine saplayacak silah gibi kullanmak vardır. Esaslı betimlendiğinde, kalıpsız, kafiyesiz, ölçü ve duraksız seslerin dizilişleriyle elde dilen fonetik vurgunun yarattığı sanatsal atmosfer büyülerken içimizi, anlatılmaz coşkular içinde okudum güzel şiirinizi... Kutluyor, başarılar diliyorum. Sevgilerimle.
Yüreğinize sağlık. Çok güzeldi her zaman ki gibi
Malesef Necdet ağabey bir ressamın tuvaline yansıyan içimizdeki varsayılan , varımsamaların içten içe özlemlerin yüze vuruluşu gibi görülmek istenen özlemlerin ve hasletlerin tuvale yansımasını ve sonunda verilen mesaj '' İnadına birlikte filizlinmeliyiz' ve büyümeyiz, şiire son noktayı koymuştu, tam puanımla +++ant ile saygılar sunarım, saygılarımla
Degerli kaleminizi yürekten kutluyorum hocam saygılar...
sevginin olduğu yerde ancak birlikte filizlenme olur. çok güzel bir çalışma.yürekte sevgiler eksik olmasın. tebriklerimle selam ve dua üstad.
DEĞERLİ ÜSTADIM,
yine muhteşemliklerin dizeleri bu kez denizlere yelken açmış..karaya vurmuş sevdalar...yıldızlar birer sömüş şavkımış yüreklerde..aşkın keıntıları serpilmiş yeryüzüne yediveren gökküşağından..ve işte bir koca yürek şairim almış kalemi eline..eli nöbeti teslim etmiş vefalı yüreğe..yürek yazmış olup da damlamış hecelerin üzerine..kutluyorum..
SAYGILARIMLA
+10 PUAN+ANT
SEVGİNİN YÜCELİĞİ,GÖNÜLDEKİ O ESSİZ YERİNİ ÇOK GÜZEL İFADE ETMİŞSİNİZ ÜSTADIM,BÖYLESİ BİR SEVGİ ELBETTE BİR ÖMRE YETMEZ,KUTLARIM SEVGİ YÜKLÜ DİZELERİ YAZAN GÜZEL DOSTU...
Bu şiir ile ilgili 106 tane yorum bulunmakta