Deniz, her dalga vuruşunda aynı sırrı fısıldar. Sahil, bıkmadan usanmadan o sırrı dinleyen, kendini sürekli yeniden biçimlendiren bir öğrenci. Kumlara çizdiğim her şekil, ertesi gün silineceğini bildiğim halde tekrarladığım bir ritüel. Belki de hayat da budur; silineceğini bile bile, her gün yeniden imza atmak. Ayak izlerim, gelip geçici bir kanıttır. Ben buradaydım, sevdim, kaybettim ve tekrar yürüdüm. Deniz ise aldırmadan, kendi sonsuz ritmiyle şiirini yazmaya devam eder. Onun her çekilişi, bir vazgeçiş değil, yeni bir başlangıç için derin bir soluktur.
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




olmazsan olmaz,
sen olmazsan olmaz;
kuşlar konmaz dallarıma ve iyi gelmez
kasvetime denizden esen rüzgâr…;
canımsın, yoldaşımsın, sırdaşımsın
son çare hekimim;
görüyorsun ki yaşıyoruz,
aynı istikametli bir mefkûrede,
günbegün derdine dert ekleme de;
sürsün sonsuza dek hüzünlere sarılı,
mutlu mesut bahtiyâr,
diyâr diyâr;
t\aksim t\aksim ş/arkımız
ah;
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta