Deniz Kabuğu Şiiri - Arda Ege Ünler

mayhoş rüzgarların egemen olduğu bir yaz akşamında
yunan meyhanesi semayı aydınlatırdı ege kıyılarında
kırlangıçlı beyaz masalarda mest olurdu rakılar
sonsuz denizlere salınırdı en unutulmaz hatıralar
arkada çalarken tavernalar, o hatıraların birinde
yeniden doğardı gece mehtabı cennet gözlerinde
değil sadece mezeler, yatardı masanda yıldızlar
bitmeliydi artık bardağın, canlanmalı “umutlar”
umutlar mı... uçsuz bucaksız denizlerden uzak
omzunda uyuyan doğum lekesi sanki bir tuzak
karşında başka bir yıldız, yanaklarında ellerin
saçların yüzüne çarpıyor, kaderiniz ise yellerin
ege kıyılarından uzaklara götürdüğü yerdedir
nasıl bilsin bir garip garson, oralar nerelerdir...
yalnız tek bildiğim, karşındakinindir gözlerin
ah ne manzaradır ama, aynasıdır sevgilerin
kalakalmışım önlüğümle aynanın arkasında
geceden kalacak tek hatıra, ikinizin arasında
bitmiştir bardağın diye kontrol ettiğim bir ara
açıldı garip yüreğimde kapanmayacak bir yara
alevli gözlerin değerken yıldızının gözlerine
kanmıştım bembeyaz göğün yanıltıcı sözlerine:
“kurtulacaksın bu felaketten, bırak kendini denize”,
“açtığında kara gözlerini komşusu olacaksın paris’e”
“belki bir umuttur” diyerek saldım kendimi seferlere
varamamışım bile, yellerin sürüklediği kaderlere
yanımda ne sen varsın ne de beyaz geceden hatıralar
arkasında da değilim artık, salt aşkınızındır aynalar
elde var karanlık boşluklar, ah böyle ölüm mü olur,
bu son feryadımdır uzaklardan, kurtar beni ne olur...