Deniz gözlüm Şiiri - Hüzün Yücel

Bilmem ki, hangi kanı bozuklar
aldattı, kandırdı seni?
Bilmem ki, kimler
tertemiz yüreğini,
sahte sözlerle kirletti?
Nasıl yaptılar bunu?
Nasıl kıydılar?

Bilmem ki, okyanus pırıltısı gözlerini
nasıl yasa boğdular?
Belki ben de hata
Belki yeteri kadar güçlü olamadım,
alıp götüremedim tertemiz krallığıma
Ben de ağlattım prensi
ama sahte sözlerle kandırmadım
Onu hiç savunmasız bırakmadım
Ta ki o lanet savaşa kadar..
Ta ki savaşın neden olduğu
3 aylık ayrılığa kadar
Şimdi deniz gözlerin
ölüm fermanım benim
Döktüğün her yaş
vücudumdan ayrılan
kan damlası bana
Ne çok sevdim seni
Kördü gözlerim bir başka göze
Hiç aldatmadım seni
Şimdi melekler gibi uyuyorsun yanı başımda
Bense sersemliğimle karalıyorum kırık dökük
Ve dünyanın en suçlu insanı hissediyorum kendimi
Koruyamadım seni
Bekli de hiç girmemeliydim kalbine
Bekli de sevmemeliydim seni delicesine
Şimdi bana bıraktığın anılar canımı yakıyor
Çıldırtıyor soğuk gecelerde
Oysa tüm hücrelerimle hazırım sana
Artık benimde yaşam biçimin hüzün
Hüzünle yaşıyorum
Hüzünle gülümsüyorum yarına
Hüzünle ağlıyorum
Hüzün benim,
ben hüzünüm
Git de gideyim, kal de kalayım
Ama ne olur öyle bakma
“sen bilirsin” deme
çünkü artık
ben de bilmiyorum
ve kayıp gidiyorum sensizliğe

09. 05. 2004 - 03.41 / CİHANGİR