Işıklar söndüğü zaman,
Göz bebeğim vardı büyüyüp küçülen,
Bir de sen,
gözümün bebeği vardın,
Ansızın aklıma düştüğünde şarap kaynardım,
Ahşap tavanlı kireçten odamda kaç gece düşledim,
Kaç senem geçti seninle,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta