Saydamlık içinde mavi kanatlarıyla beliren sevgili
Mehtapla parlayan yüzün aydınlatıyor gecelerimi
Dalgaların sırtında yükseliyor sesin, ışıldıyor tahtın
Berraklığın örtüyor savrulan kederlerimi
Mutluluk ahenginde şefkatli kollarınla karşılayarak
Cennet bahçesinin sonsuzluk kapısını açar gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta