Deneysel Şiir- Posthümanist / Dijital Metafor Tekniği
DAHA AZ İNSAN
kapsülün içinde
benim olmayan bir kalp atıyor
saydam rahimde nabız sayılır: bir, sıfır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tüm dostlarıma sevgi ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta