Deneysel Şiir - Posthümanist Tekniği

Deneysel Şiir- Posthümanist / Dijital Metafor Tekniği

DAHA AZ İNSAN

kapsülün içinde
benim olmayan bir kalp atıyor
saydam rahimde nabız sayılır: bir, sıfır
fiber ışıkta titreyen nabzım
kanım, soğuk bir komut
dokunduğum her yer yoklukla mühürlenir
yokluk adımı Ram’de fısıldıyor

saydam olan benim
fotonlar günahımı tarar
kalbim güncellenir: v10.0.5
koyu kırmızı satır: “daha az insan”
gözlerim 0xDEAD, nefesim Ctrl+Z tuşu

dışarıda rüzgâr var, duymam
bir el uzanır bazen, dokunamam
dokunmak gerçekmiş, gerçekse bıçak
%99’da donmuş yükleme çubuğum

gece ışıklar kısılınca küçülürüm
damarlarım kristal toz, kapsül büyür
dünya obsidyen bir damla gözyaşı
düşmez
düşerse aynı hata koduyla doğarım

bir, sıfır
loop içinde hem varım hem silinmişim
camın öte yanında
ölüm “şimdi yükle” diyor
parmak izim butonda
ve ben butona
tereddütsüz basarım

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)