SAMSUN / ÇARŞAMBA - 22.01.1998
Şiir gibi bir kadının, kafiyelerine bıraktım kendimi...
Papatya misali, yapraklarım koparıldı ve işi bitince bir kaldırımın kenarına atıldı ruhum.
Artık nargilenin dumanı gibi dağınık bu adamı, birisi yapmak lazım,
En azından birisi için...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta