Önce öğrenirsin herkesten en önce sana söyler doktorun dannnn diye.... ve sen kulağından giren sesin ses değil kurşun akıtılmış olması gibi sesi yaşayarak duyarsın "kanser" inanmayıp içinden içinden tekrarlarsın... Kanser... Kanser... Kansersin....
Tekrarladıkça algıladığına inanmaya başlarsın...
İnançlar, inanmışlar.... Her şey boş dersin...
İnandığına ilk sen şaşar şaşar şaşarsın....
Sonra ilk önce Ona sonra arkadaşlarına sevdiklerine sevmediklerine herkese bunu söylemelimisin diye diye düşünüp düşünüp düşünürsün....
Ve...
İnsanların yüzündeki acıma duygusu... ilk fren yap görüntüsü ya da duygusu yaşatır...
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta