Demirdağ Şiiri - Abdullah Dikeç

Demirdağ yıkılmazdı belki,
sen gelmezdin belki de…
Ruhlar uçuşurken Tanrı Dağı’nda,
ben yine sana koşardım dört nala,
rüzgârı yararak, kaderi aşarak.

Yanan ateş kor mudur, köz müdür,
içimdeki bu yangın aşk mıdır, nefret mi?
Adını koyamadığım her his
seninle başlar,
seninle biter mi?

Yağan yağmur pak mıdır, toz mudur,
yoksa göğün içime düşen yükü mü?
Gözümden dökülen bu damla
sen misin,
yoksa senden arta kalan ruh mu?

Gece susar, ben konuşurum,
dağlar dinler adını.
Yıkılmayan Demirdağ değil belki,
asıl yıkılmayan
sana yürüyen bu kalbin
inadıdır.