Gün geçmiyor ki bir yerde savaş çıkmasın
Bırakmıyorlar taş üstünde taş
Beni sorarsan ölüm de adım adım geliyor bu günler
Umarım bir ayağı topaldır da geç gelir
Nedir diyorum kendime bu yaşamak hevesi
Rahmetli annem anlatırdı: adamın birinin bin bir derdi varmış
Bayram günü de kalçası çıkmış
Benim de yeni bir hastalık çıktı başıma
Adına Demans diyorlar
Her şeyi unutmaya başladım
Bir şey anlatırken kelimeleri hatırlayamıyorum
Kekeme konuşuyorum
Geçen gün Tamo hadi Selfi çekilelim dedi
İkimiz bir ağızdan Çileekk dedik
Bir bakayım nasıl çıkmışız dedim
Sonra sordum Tamo bu kimm
Tamo meşhur kahkahası yarım Türkçesiyle
Sizsinizz teyze dedi/ hala gülüyordu
Tanıştırayım sizi Tamo benim ev arkadaşım
Gün güne her şeyi unutmaya başladım
Çizdiğim resimlerimi yağlı boya tablolarımı
Yazdığım şiirlerimi/ zaten hiç bir şiirimi
Önceleri de aklımda tutamazdım
Şiir kitaplarımı/ öykü kitabımı
Seninle trenle yaptığımız Avrupa seyahatlerini
İzlediğimiz o muhteşem gün batımlarını
Ailenin bir araya toplandığı bağ bozumlarını
Hepsini unutacağım
ismimi evimi adresimi de
Unutmaya başlarım
Beş umudum var ki onları unutamam asla
Yavaş yavaş unutmaya başlıyorum seni de
Nimet Yüksel Apel
Bodrum 4.Ocak. 2026
Yüksel Nimet Apel
Kayıt Tarihi : 4.1.2026 13:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!