Bakıp hayatın o duvağı kaldırılmamış gizine, bir anlam edinmek için gözlerimi yorunca, acz içinde bana döner gözlerim.
Düşündüm, nedir beni hayatın bu kesik raksına bağlayan şey?
Bilemedim, noktasız bir cevapla yaşamak kaldı bana her şeyi...
Baktım, benim diyeceğim hiçbir şeyi yok ve mahzun bir boyun taşımaktan öte hiçbir anlamı yokmuş hayatın,
utanç duymak belki de,
bu bile noktasız
köhnemiş duvarlarla kaplı zihnimden süzülüp geçemiyor sözlerim.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Çok güzel dostum,
-Sezinlenen kusurlar başkasının gözüyle?
Zamanında kendimiz görebilseydik, başkaları hiç göremezdi sanıyorum
Tebrikler öz eleştirin için.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta