(ve koşar çocuk,
hayat akıp giderken ayaklarının altından, bir kum tanesi kadar küçük mutluluklardı sevinçleri, havalanıp kurtulmak istiyordu... kanatları yoktu... uçurtmalardaydı umudu ve her umudun ayrı bir rengi vardı.
yüreğinin delişmen ateşiyle kopan fırtınalarında çocukça sevmenin arılığıydı gülüşü)
öykülerdeki devler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




(bir çocuk yağmur tanesi) Nail Yavuz okumak ruhu dinlendirmektir...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta