Bu akıl sevgiliyi övdükçe över,
Alnından sevgiyle öptükçe öper,
Can azapta olsada sineye gömer,
Yanar da yanar, mum gibi eriyip söner.
İnsan insanı küçümseyip hor görmemeli,
Kimbilir hangi cevherdir o sevgili,
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta