Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
hücrelere kadar işlerken yalnızlık ve hasret.
anıların her karesi tek tek hatırlanır.
bazen eskitmekten korkulur ve düşünülmek istenmez.sanki hasrete alışmıştır o yürek de anıları bile özlemek istercesine...
duygular sel olmuş yine şiirde.
tebrikler hocam.
tam puan+ant.
saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta