Dehliz Şiiri - Emrah Cehan

Bir gece ansızın, rüyada her gönül
Sarsıldı korkuyla, uyandı uykusundan.
Kim bilirdi yer yarılıp da
Koparırdı anasından, balasından?

​Geçmez kursağımdan bir yudum lokma,
Evladım soğuk karanlık kuytularda.
Sanırdık ki kefensiz girilmezdi toprağa;
İnsan ölmeden de koyulurmuş mezara.

​Kızıma ev değil mezar almışım,
Meğer bilmeden ben ne hata yapmışım.
Oysa depreme dayanıklı dediler;
Bizdenmiş aldatanlar, nasıl da inanmışım.

​Kimisi sinsice kollar kuytu köşede,
Çöken yalnız binalar değil, ahlak da endişede.
Gün birlik günüydü bu mühim telaşede;
Sırtımızdan vuranlar ise kuruşun peşinde.

​Kazanmasaydı müteahhit helal olmayan
lokmayı,
Yok muydu herkese yetecek helal rızık?
Bırakın arkasında ağıt yakmayı;
İnsanın vicdanı sızlamaz mı azıcık?

​Bunca yükü taşır mı o masum bedenler?
Taşınsaydı taşırdı o betondan kuleler.
Ne suçu vardı ki kundaktaki sebinin?
Daha ana sütüne doymadan kaldı yetim.