Bir zamanlar,
Özlem türküleri gibi söylüyordum seni.
Naatlar gibi okuyordum, sessizce ismini.
Ninniler gibi fısıldıyordum, yüreğime hasretini.
Soğuk su gibi içiyordum, yandığımda gülüşlerini.
Gülü koklar gibi kokluyordum, tenini.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta