Bir kavga ile baslarsin yasamaya...Ama her kavga yeni kavgalari dogurdu.Adaletli olayim derken sen de zalim oldun.Yasama kavgasinda adil olamazssin.O nefese o lokmaya ihtiyacin var cunku.Keske sana zor gelmese iki lokmadan birini digerine biraksan.Sana zor gelmese bir elbiseyi biraksan .sana zor gelmese baska şarkilari da calsa radyocu.Sana batmasa bir esarp,sana batmasa anadili cocugun.Sana yetecek kadar var hersey bu dunya da.Yasam kavgani verirken baska kavgalara sebep olmasan...Ama insan bir çignem et parcasi ya.En fazla yuz yil yasa da ona da yasamak dersen.Kavga etmeden yasa.Yasam kavgasi etmeden yaşa.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta