Hafızamdaki tüm harfleri döktüm avuçlarına.
Alfabesizim..
Ve öyle çok sinirliyim ki çevrendeki kalabalığa,
Ağzını burnunu dağıtasım var seni sevme ihtimallerinin.
Korkarım ki kendimi tutamayıp ortalığı toza dumana katacağım,
Ve hiç bir plastik cerrah birleştiremeyecek etrafa saçılan yürek parçalarını, bilesin.
Zirveye çıktıkça ufalan bir köy evi gibisin gözlerimde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta