Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
bense eksileri arayan...ben...ama dediğim gibi.eldeki ile yetinilmiyor...sorun bu......
Değermi....kimbilir yürekten başka...kutluyorum +10...+ ant...sevgilerimle...
Değermi?
keşke zamanı alabilsem geri
başlasam o günlere senli
kısa süren mutluluk günlerimi
uğurlamasam yazılarımda seni
yanlış olan tutkuların arasında
belkide doğru olan bendim
uzaklaşma benden
neden diye sorma
bir gün anlarsın
taa derinden yaşarsan bu acıyı
anlaşılamamak akdar acı yok terkedilmenin sebebi. sabredene ne mutlu sonunda mutlu olabilmeli.. şiir çok güzel tebrikler tam not 10
Çok anlam dolu bir şiir, Tebrikler şairim.
Sevgi ve selamlar.
En büyük yürek acısı sevda sancısı olduğunu biliyorum...
Hüznün ve sevdanın ördüğü ağı dizelerinde etkileştiren şairi ve kelamını kutlarım.
Duygulu, etkili ve keyifli....
Severek okudum.
Tam Puan + Ant.
Selam ve sevgilerimle...
Nafi Çelik
Yüreğiniz ve kaleminiz hiç susmasın.
Sevgi,saygı ve tam puanım sizin için.
bu siir daha güzel.. yine de geriye dönmek hic birseyi değistirmiyor..
Kutlarım.
Kaleminize sağlık.
kutlarım şairem içinizden geldiği gibi
hüzün dolu bir şiir dilerim rabbimden
bu ayrılık hasret sona erer kalemin daim olsun
sevgilerimle tam puan
Merhaba.
Zamanı geri almak yeniden acı çekmeye vesile olacaksa acıları katlamaktan başka bir şeye yaramaz sanırım.
Eğer değer verilip sevilende yerim yoksa ben onun için birşey ifade etmiyorum demektir.. Ama yinede seviliyor işte.
Mesela
'Seni senle kısmet olmadı yaşamak,
Köklerimi saldım sensizlik heyülasının sonsuzluğuna
Dallarımda en güzel çiçeği açar
Sen diye severim bütün bahar.
.......
Sensiz nefes alışım hiç olmamıştır koca yaz
Olmamıştır swnsiz tek adım atışım.
Kıskanan güneşin hararetini
Kulaç kulaç seninle satmışımdır
Mercan koyunun soğuk sularına
Seninle yapışmışım düşmanımın yularına
Seninle aman dilemişim Azrail'e kıramplarımda
.....
Hazan mevsimi başlarken güzün
Basılan her yaprak tıkırtısında
Rüzgara teslim ederken vuslat mektuplarını hüzün
Bende hiç eksilmedin
Hiç solmadı içimdeki yüzün.
********
Yada kendisindeki yerimizi sorgularız..SONLAR HEP HÜSRAN OLUR.
Zaten şairi şair yapan da genellikle aşırı sevgisi ve sevilmeyişidir.
Hadi gel
Sendeki yerimi göster bana.
Büyütec elimde,
Daha olmadı
teleskopla bakarız.
Hadi gel,
Yaşlandırdığımız zamandan
Bir mutlu gün çıkaralım
okyanusa düşen bir damlayı ararcasına.
Hadi gel,
Yüzleşelim yine gözlerimiz kapalı.
Kalbini de al yanına gelirken
Deniz dibi sohbetlerimizle
Atom çekirdeğinin bir köşesine yapışmış
anılarımızı tazeleyelim.
Hadi git.
Giderken bu kez
Kimyamın çift karbonlarını da götür
Oksitlerini zaten almıştın.
Haydi gitt.
Kavuşmuyor ellerimiz.
Akıntılar ters yönde bu rüyada
Bizi kaldıramaz bu Deniz.
Haydi gitt
Sevgi san'atındaki acemi çırak
Gitmeden,
Lütfen suya bir öpücük bırakk.
TEBRİKLERİMLE
BEKİR UĞURLU
Bu şiir ile ilgili 15 tane yorum bulunmakta