Biriken umutlar vardı, kimseye söylenmemiş,
çekmecelerde bekleyen bir başka hayat gibi.
Yaşanması mümkündü bir vakit, takvimler inanırken,
sonra günler vazgeçti, saatler yüz çevirdi.
İnsan kendini erteler bazen, nazik bir yalanla,
“sonra” diye diye çürür en sahici arzular.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta