Defterde Kalan İstekler

Biriken umutlar vardı, kimseye söylenmemiş,
çekmecelerde bekleyen bir başka hayat gibi.
Yaşanması mümkündü bir vakit, takvimler inanırken,
sonra günler vazgeçti, saatler yüz çevirdi.

İnsan kendini erteler bazen, nazik bir yalanla,
“sonra” diye diye çürür en sahici arzular.
Oysa her istek bir kapıydı, az aralanmış,
kilidi pas tutan bir evin içinden bakardı dışarı.

Olabilirdi: sabahın başka bir yüzü,
yorgunluğa değmeden yürüyen bir beden.
Ama hayat, olası olanı ağır ağır geri aldı,
imkânsızı bırakıp avuçlarımıza.

Şimdi defterde duruyor hepsi, yaşanmamış hâliyle,
ne tam ölü ne de hayatta.
Bir insanın içinden geçip gidemediği yollar gibi,
en çok da bu yüzden acıtıyorlar.