Dedim Şiiri - Veysel Acet

Dedim dinecekti öfkesi Anka’nın
Dedim o da dönecekti tersine döner gibi zamanın.
Dönmedi, dinmedi.
Dedim değişir mi adı, değiştirir mi adını kisveli naz?
Bir tas çorbanın sıcağında yanar öyküsü,
Bir uçurumda intihara yeltenen kaz.
Dedim bir metruktur, söylediklerinin örtüsü.
Dedim bir mekteptir hikmeti.
Dedim bir dağ karacasına döndü rengi,
Dedim passaklı ve kirli.
Kabul etmedi rengini,
Sakla kelimelerden çalınan minarenin tepesini!
Dilden yoksun, dilenci.
Dedim bir çiy damlasına saklasam bu hatrı,
Acaba kahveler kıskanır mı.
Oldukça şüphe, oldukça muamma,
Bu bendeki sonsuz taviz, sonsuz müsamaha .
Dedim sevsem ben de bıldırcını kanadını incitmeden.
Tavusa baka baka, başım dönmeden.
Döner mi bu hurufi kendi ilahisine, ölmeden.
Dedim dönmedi, dedim dönmesin.
Bir mısrada ağıdı ben yakar mıyım Yunus’a?
Ben verir miyim adını bir oğlana.
Dedim verdim adını,
Büyür de itaat eder miydi adına.
Ağılar öldürür hücrelerimi yavaş yavaş?
Dedim ölürsem ağlar mı anam?
Dedim babam kızar mıydı talihine gocunmadan.
Dedim, dedim de ölmedim.
Dedim kirpiklerde sahilini arıyorum özgürce.
Dedim dalga olur mu gözyaşların,
Alır mı beni dökülecek yere?
Dedim ki öldüm ruhsuz, dedim ki mevat.
Anar mı beni çıyan güzeli
Esirger mi bir dua, esirger mi bir salavat?
Bakışları yoksulluğun içindeki tek ebedi.
Dedim ki sana inansam öldürmez mi beni Tanrı?
Ya öldürürse
Tanrı değil, gerçek olmayan o sanrı?
Dedim madem bohça bohça anız yaktın,
Neden ölmedin, neden o ateşte yanmadın?
Neden kaldın başa bela ve kimsesiz,
Neden bir çapaya hasret tarladır ellerin?
Neden diye sordum, cevap vermedi.
Dedim madem susacaksın ben de susayım.
Dedim konuşmazsam herhalde sevinirsin,
Dedim yaşamak kal demekse
Kalıp ne edeyim.
Neden ölmeyi seçtin öyleyse.
Her sabah ölü taşırdı annem sırtında.
Ölecekse neden yük,
Dedim madem yüksün, cesedin senden daha kut.
Dedim madem kutsalsın Tanrım elimden tut.