Dediler Şiiri - Melahat Çetinkaya

DEDİLER

Gönül sarayımın sırça köşkünü
Tapuladı bir sevdanın düşkünü
Yıl üç yüz altmış beş iş günü
Çalıp durdu kapıları açmadım

Aşk ile kadehe koyup dertleri
Bir dikişte iç dediler içmedim
Semahla dönerken sevgi demleri
Kanat takıp uç dediler uçmadım

Muhabbet bağında güller açınca
Gönlümün güneşi ışık saçınca
Sevgi kelebeğim aşkla uçunca
Yanacaksın kaç dediler kaçmadım

Anladım ki kurtuluş yok bu aşktan
Hayatımı güncelledim sil baştan
Ne hazandan korktum ne kara kıştan
Bu sevdadan geç dediler geçmedim

Hasretin narında yanıp kavruldum
Fırtınada yaprak gibi savruldum
Her düşüşte sevgi ile doğruldum
Bu diyardan göç dediler göçmedim

MELAHAT ÇETİNKAYA