Dedi ki: “gitme! ”
Gözlerinin içine bakamam ayrılığın,
Yüzleşemem hasretle!
Dedim ki: “çok geç! ”
Erken inen akşamlarda uzamıştı geceler,
Tek kişilik sohbetlerle başlamıştı hasret!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Nazan Danacıoğlu'nun 'Aşk Hüzün; yazıları' kitabını okumak gerek.
ama na yazık ki gidiliyor bir yerlere....
ali
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta