Sabah olmasın, yagmur dinmesin hiç...
Rüzgar susmasın ve kimsecikler olmasın sokaklarda ki;
Farketmesin benliğim yokluğunu,
Sessizliğini duymayayım.
Ve de artık; seni kimseciklere soramayayım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Farketmesin benliğim yokluğunu,
Sessizliğini duymayayım.
Çok güzel kutlarım.:))
Gurbet meleği
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta