14 yaşında idim.
Babaannemin şekerlerinden alabilmek için hergün yanına gider saatlerce Kuran-ı kerim okurdum çok beğenirdi.
Bazen güler ve sözümü balla kesip kaf değil gaf derdi.
Çocukluk işte bir türlü öğrenememiştim.
1 sene sonra kanser hastalığına yakalanmış ve geç teşhis olduğu için yapılıcak çok fazla birşey olmadığını söyledi doktorlar.
Tükendi sanki ben okurken sadece gaf diyebiliyodu artık.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta