varlığımı yokluğuyla inciten ey!
soğuksa mermeri gasilhanenin
bilirim adının anılmadığı şehirlerde eser aynı rüzgar
kımıldarsa incecik ruhumun kolları bir an
dayan gözleri buğday tarlamm
küskünlüğüne sevgimin gücü yeter
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




m'ler fazla... yoksa bir şey eksik mi?
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta