Yumruğumuz kadarmış.
Bedenimizin olmazsa olmazı.
İnce liflerle örülmüş,
Onu saran yumuşak dokusu,
Saf, temiz, duru, şeffaf.
Sevgi yağmurlarıyla sulanan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




YÜREĞİNE, DİLİNE SAĞLIK, GÜZEL BİR ŞİİR OKUDUM GÖNÜL SAYFANIZDAN, TEBRİKLER!
Güzel anlamlı bir çalışma tebriklerimle...
O durdu yorulmuştu,yormuştuk.
Beyin uyudu,
Gözün feri, ışığı söndü.
....Ruh bedensiz,
...........Beden ruhsuz,
.................Cansız kaldı.
Gerçek dünyaydı, doğaydı.
Hiç bitmeyen, devam eden, var olan.
Gerisi yalan, rüya,
Yaşamsa dünyadaki misafirlik.
Anla, anla artık insanoğlu,
.............Uyan.....
DÜŞÜN Ahireti, Bedenini.
...............Ona göre davran,davran,
DAVRAN......Lütfen.
.............diyen yüreği içtenlikle kutluyorum. Çok güzel bir çalışma. Selam ile.
Küçük sarsıntılarla,ağrılarla,
Stres yapma, yorulma, üzülme,
Beni, bedenini düşün.
Seninle, benimle, sevdiklerimizle,
Olayım istiyordu
sanki yaşanmış olaylar gibi,gerçek.
tebrik ederim.
sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta