O ak günlerin umudunu,
Şu dolunayın bakışında,
Ne yazık ki sana veremem,
Üç odalı bir evde kuramam,
Kan ağlarken benim ülkem.
Çocuklara şu dizimde,
Ninni de hiç söyleyemem.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta