sen,
dünyanın en güzel gülen insanı,
sen, özlediğim yiğit...
kıymetini bildiğim,sana kıymet verenlerden olduğum,
özledim...
yolunda zikzakla da olsa yürüdüğüm,
mazluma umut,
zalime korku salanım
özledim...
Filistin,Çeçenya, Doğu Türkistan'da özledi seni...
tüm mazlumlar özledi...
özlemin şu kara kış gününde içime düşen kor ateş...
vuslat nezaman bilmem...
sana kavuşmayı özledim
gül rahiyalım...
gençliğimin ilk deminde,
yığınlar arasında 'varmı sıkıntın, isteğin? ' dediğin anları özledim...
dik duruşunu, dürüstlüğünü, mertliğini özledim...
Yunus'un Sevgisini, Mevla'nanın Hoşgörüsünü öğretenim.
Özledim.
yarınlara ışık olan varlığını,
bir bakışınla umutsuzluğu benliğimden silen umut verişini özledim...
davamın öncüsü, neslimin çerağsı,
gerçeğe yolculuğunda yalanda doğan evladım,
yiğit Alp'imde özleyecek seni...
Peygamber Yolunun hadimi,
Nizam-ı Alem davasının sancaktarı,
Yesevi'nin Öğrencisi
Alperenlerin özledi seni...
Zekeriya ÖFKELİ (01.01.2010- Samandıra/İstanbul)
z
Kayıt Tarihi : 1.1.2010 04:15:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

TÜM YORUMLAR (1)