Davacı Akçakışla Şiiri - Salim Erben

Akçakışla önü dümdüz bir ova,
Göz alabildiğine toprak ve yuva.
Yetmişli yıllarda kuruldu dava,
Zengin kâr peşinde, fakir ekmeğe.

Söğütcük vadisi uzanır gider,
O koca fabrika ömürler yer.
Makineler sustu, dindi o ter,
Sermaye çekildi, dert kaldı köye.

Krediler çekildi beyler adına,
Kimse bakmadı fukara tadına.
Kilit vurulunca umut yâdına,
Demirler çürüdü, döndü küleğe.

Ovanın bağrında bir beton yığın,
Lojmanlar satıldı, bitti o oyun.
Fabrika içine girdi keçi koyunu,
Hayvan damı oldu koca sermaye.

Zengin parasını gurbete serdi,
Fakir yine kendi toprağına erdi.
Ova hasretini ekinle derdi,
Pulluklar dayandı verimli ekine

Ne o eski şak şa,ne o devran var,
Şimdi o düz ovayı sessiz sarar
Akçakışla derki,ne o eski ağyar
Toprak küsmez ama,dokunur yüreğe.