Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
CEZALARINI ALLAHTAN BULSUNLAR...FAKAT SİZE DE GÜZEL BİR TAŞLAMA YAZIRMIŞLAR HOCAM....TAM PUAN BENDEN
Begeniyle okudum sevgili abicigim.. Hicvinizde bile nasil bir güzel insan oldugunuz okunuyor..Ne olursa olsun aldatan olmaktan iyidir.. ictenlikle tebrik ediyorum gönül dolusu selamlar saygilar
Ah değerli hocam ah....siz dürüst olduğunuz sürece o tecrübelerden çok edinirsiniz....:).yinede zengin olmaktansa tecrübeli olmak daha iyidir...yaşanmışlığınızı güzel bir hece ile dile getirmişsiniz..kaleminize sağlık...inş.bundan sonra emekliliğinizin tadını çıkaracak güzel işlerle uğraşırsınız.....boş verin ticareti...sevgiler sunuyorum..ellerinizden öpüyorum ...saygılarımla..
Dürüst insanların ne işi olur ticaretle usta? Hele bir de şairse vay haline :)
Paranı kaybet de neşeni kaybetme dost...Allah sağlığınıza zarar vermesin.
Şiir güzeldi hem de çok güzel...:)
Saygılarımla...
Bunların hayatı, dübeş’le zardır
Ele geniş olan, bizlere dardır
Bu alemin, bir de ötesi vardır
Onlar dünyadayken,solup gittiler.
Kimisi üzüldü,bazısı güldü
Sandılar Necati, battı da öldü
Yediği kazıktan, tecrübe aldı
İçime,dışıma, dolup gittiler,
Das- dingil bırakıp, çalıp gittiler.
Kutlarım... Çok güzel bir şiirinizi okudum... Tam puan... Sevgiyle...
Değerli üstadım Harikasın. Şiirle anlatım ancak bu kadar güzel olur. Sitem yüklü acı bir öykü ama Şiire vurunca böyle harika bir eser çıkıyor usta kaleminden.
İlk10 puan benden Değerli dostum ve kardeşim. Ufak tefek te olsa şiirinizdeki durumun biz de kazazedesiyiz. Can sağ olsun Rabbim Büyüktür. Kimsenin hakkını kimsede bırakma zne diyelim..
Selam, sevgi ve saygılarımla
Seyfeddin Karahocagil
Bizim memlekette ona dımdızlak diyorlar sayın hocam.O kadar güzel bir şiir okudum ki,fazla sözün hiç bir anlamı olmayacak.Tek kelimeyle MUHTEŞEM.kutluyorum tam puan ve de saygılar...........halilşakir
Üstad; Bu şiir sanki bana yazılmış...Memur kafasıyla 2 sene de ben dükkan bekledim....ama sonuş....Malumunuz....harika....yok yok şiire diyorum harika diye...Tam p.la+Listem
Bu şiir ile ilgili 18 tane yorum bulunmakta