insanlar bir bitki
bir eşya misali
eskiyince biter herşeyi
zaman herşeyin sahibi
döker dalından çiçekleri
bin bir dua gökyüzünde
asılı kalır avuçların içinde
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Ölüm talihsiz kader değil, zından-ı dünyadan bostan-ı cinana göçmek için bir vesile ve bu hayat-ı faniyeden hayat-ı bakiyeye geçmek için bir kanun-u ilahiyedir ve de; mü'min-i kamiller için şu sıkıntılı, dar, fani cihandan geniş, saadetli, baki alemlere seyahat sebebidir!
Dünya denen gurbetten, cennet denen vatan-ı aslilerine göçen insanlara talihsiz demek, talihin ne olduğunu bilmemek olur dostum!
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta