Ne zaman derilmiş bir çiçek görsem çocuk elinde,
Bu, biricik yavrumun anneler günü hatırasıdır bende.
Puslu gözlerle bakarım bir akranını görsem karşımda,
Ciğer parem tüter burnumda, bilseniz kanayan bir yaradır içimde.
Derim: “Koştu da geldi, duyunca biricik annesinin halini”,
Alıp da götürecek sıcacık yuvamıza tekrar beni.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Harika eserini beğeniyle okudum yüreğine sağlık kalemin daim ilhamın bol olsun saygılar selamlar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta