Yorulmuşum kimliksiz yokuşlarda.
Demetlenmiş hüzünlerim var benim
Bütün gücümü yitirmişim,acır dizlerim
Bulutlar dağılsın diye Göğü makaslar gözlerim
Yüreğimin ağırlığını artık taşımaz olmuşum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta