Yavuz Kaya Şiirleri - Şair Yavuz Kaya

Ruhumun hududunda, yıkılmış bir asrım ben,
Bir meçhûl kalabalık, içinde esirim ben.
Göğsümün kafesinde, çırpınır bu hezeyan,
Hangi aynaya baksam, bir avuç cesedim ben.

Çürüyor hatıralar, zihnimin odasında,

Kapıyı açık koyup, / beklerken misafiri,
Kusuru yâre atıp, / boyarken hep zifiri,
Yaraya tuz eken kim, / alan benim içeri,
Bil ki, bu cinayetin, / tek katili benim, ben.

Kapıyı açan bendim, / yazık ettim ömrüme,

Gençliğin baharına, zemheriyi getirdin,
Bir yalan heves ile, umudumu bitirdin,
Beni dipsiz kuyuda, insafsızca yitirdin,
Ölmeden mezarımı, özleten bana sensin.

Dirilirim sanırken, umudum dara düştü,

Sırtıma sapladılar, görünmeyen hançeri,
Karanlıkta silindi, katillerin izleri,
Hiçbir kitap yazmadı, böyle acı kaderi,
Ruhtaki cinayetin, faili meçhuldür bu.

Yüzüme gülen dostlar, pusularda bekledi,