Dar-ı Sen Mansur Hakikat

DAR-I MANSUR’DA HAKİKAT

Dokuz yüz yirmi iki, Mart’ın ayında,
Bir yiğit duruyor aşkın yayında.
Canını bıraktı Hak sarayında,
Dönmedi sözünden, ölse de Mansur.

Hücrede başladı büyük imtihan,
Hayrete düşürdü bütün bu cihan.
İnsan ki Tanrı’dan bir parça nişan,
Sırrını dünyaya serdi de Mansur.

Cemlerin kalbidir o yüce meydan,
Dürüstlük beklerler her gelen candan.
Geçerken serinden, geçip de kandan,
Adını "Dar"lara yazdı da Mansur.

"Enel Hak" nidası sarsınca yeri,
Korkaklar çekildi bir adım geri.
Gönlünde parlayan ilahi feri,
Karanlık ruhlara saçtı da Mansur.

Attar’dan sorarsan aşkın tanımı,
Gülerek feda etti her bir anımı.
Dedi ki: "Rüzgâra verin yanımı,"
Kül olup Dicle’ye uçtu da Mansur.

Diliyle zindanda yollar açarken,
Tutsaklar zinciri kırıp kaçarken,
Kendi bu dünyadan nurlar saçarken,
Vuslatın şerbetin içti de Mansur.

Bin rekat secdeyle özüne döndü,
Sanki bir güneşti, sanmayın söndü.
Cahilin gözünde o bir kör düğümdü,
Hakikat bağını açtı da Mansur.

Taşlar yağar iken kanlar içinde,
Düşmanı görmedi başka biçimde.
Dedi: "Bir hikmet var benim seçimde,"
Nefretin bendini aştı da Mansur.

Bir dostun attığı tek bir gül ile,
Düştü o sarsılmaz yürek müşkile.
"Hal bilen incitir," dedi de dile,
Dostun sitemiyle şaştı da Mansur.

Kestiler elini, kanıyla doldu,
Korkuyla sararmak ona ar oldu.
Yüzünü boyadı, pembe bir gül oldu,
Şehadet tahtına geçti de Mansur.

Cellada merhamet dileyen dili,
Bağışla diyordu, kırma bu beli.
Esmeyince aşkın o deli yeli,
Kendi kemalini seçti de Mansur.

Dersini almıştır deryadan seller,
Hala onu söyler o kutlu diller.
Kalemsiz şair’im, solmasın güller,
Hakkın kucağına göçtü de Mansur.