Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Birlik duygusunu yeniden canlandırabilirsek kazanırız.... Kafalarımızla farklı düşünüp ,yaptıklarımızla ayrı kalır,ters düşersek daha çokkkkk üzülür çok yanarız...Ve ne yazık ki hiç bir şey geriye gelemiyor...Teşekkürler...
Dara ağacının son kullanma tarihi geçti galiba. Apo bile sağ durduğuna göre, insanın yazık Deniz'e diyesi geliyor! Saygıyla..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta